Silny podmuch potrafi w kilka minut poluzować okrycie, odsłonić rząd roślin albo rozerwać folię przy mocowaniu. Wiatr wpływa też na temperaturę i wilgotność pod osłoną. Dlatego skuteczność folii zależy od jej parametrów oraz sposobu rozłożenia i zabezpieczenia na polu. Dobrze przygotowana osłona chroni młode rośliny, a źle zamocowana może powodować straty.
Folia ogranicza wychładzanie i wysuszanie roślin
Folia do upraw przyspieszonych tworzy nad roślinami spokojniejszą strefę powietrza. Ogranicza bezpośredni kontakt liści z zimnym wiatrem i zmniejsza mechaniczną pracę młodych pędów. Rośliny tracą wtedy mniej wody, a podłoże wolniej się wychładza. Ma to duże znaczenie na początku sezonu, gdy siewki mają mały system korzeniowy i źle znoszą nagłe zmiany pogody.
Osłona spełnia tę funkcję tylko wtedy, gdy pozostaje szczelnie zamocowana przy gruncie. Szczeliny na brzegach tworzą miejsca, przez które wiatr wtłacza powietrze pod folię. Rosnące ciśnienie unosi materiał i zwiększa obciążenie mocowań.
Luźna folia może uszkadzać młode liście
Wiatr wprawia niedostatecznie napiętą folię w ciągły ruch. Materiał uderza wtedy o rośliny, pałąki lub grudki ziemi. Powtarzające się tarcie może uszkadzać liście, łamać delikatne pędy oraz przecierać folię w tych samych punktach.
Problem często zaczyna się od niewielkiego luzu. Każdy kolejny podmuch powiększa odkształcenie, a małe nacięcie może przejść w dłuższe rozdarcie. Folia powinna więc mieć odpowiedni zapas na pracę konstrukcji, ale nie może swobodnie falować. Pałąki muszą stać stabilnie i tworzyć równą podporę na całej długości tunelu.
Perforacja reguluje przepływ powietrza
Otwory w folii umożliwiają wymianę powietrza i odprowadzanie nadmiaru ciepła. Perforowana folia rolnicza zmniejsza ryzyko przegrzania roślin podczas słonecznych dni, gdy temperatura pod szczelną osłoną szybko rośnie. Dobór średnicy oraz liczby otworów powinien uwzględniać gatunek roślin, termin uprawy i oczekiwany poziom wentylacji.
Wiatr przyspiesza wymianę powietrza przez perforację. Przy chłodnej pogodzie może to obniżyć temperaturę pod osłoną, szczególnie na skrajnych częściach tunelu. Podczas suchej i wietrznej aury wzrasta także parowanie wody z gleby. Plantator powinien więc kontrolować wilgotność podłoża, zamiast oceniać ją na podstawie warunków poza osłoną.
Mocowanie brzegów decyduje o odporności osłony
Brzegi folii trzeba równomiernie obsypać ziemią lub zabezpieczyć systemem przeznaczonym do danego typu tunelu. Pojedyncze ciężkie przedmioty pozostawiają między sobą niezabezpieczone odcinki. Wiatr łatwo dostaje się pod takie miejsca i stopniowo podrywa całą osłonę.
Szczególnej kontroli wymagają początki i końce rzędów, narożniki oraz fragmenty położone od strony dominujących wiatrów. Po intensywnych opadach ziemia przy brzegach może osiąść albo zostać wypłukana. Po silnym wietrze trzeba sprawdzić napięcie folii, pałąki i wszystkie punkty mocowania.
Stanowisko wpływa na trwałość folii
Otwarte pole naraża osłony na większe obciążenia niż teren osłonięty zabudową, żywopłotem lub pasem drzew. Naturalna osłona przeciwwiatrowa może ograniczyć siłę podmuchów, ale nie powinna nadmiernie zacieniać uprawy. Przed rozłożeniem folii trzeba też usunąć ostre kamienie, resztki łodyg i inne przedmioty, które mogą przebić materiał podczas jego ruchu.
Wiatr może wspierać lub zakłócać działanie osłony. Dobrze zamocowana folia zmniejsza stres roślin i pomaga utrzymać stabilniejsze warunki wzrostu. Luźne brzegi, nierówne pałąki i zaniedbane mocowania szybko prowadzą do uszkodzeń. Regularna kontrola po zmianie pogody pozwala zachować ciągłość okrycia i lepiej wykorzystać okres przyspieszonej uprawy.